1395/11/23





رنگ‌ لوگوها هیچ معنایی ندارد.

اگر از مردم ایران بپرسیم رنگ مشکی چه معنایی دارد، همه به اتفاق از مرگ و عزا خواهند گفت. اگر بپرسیم آبی چه معنایی دارد؟ همه خواهند گفت آرامش. در خصوص رنگ‌های دیگر هم جواب‌های ساده و سرراستی وجود دارد که عمدتا در مجله‌ها و وب‌سایت‌های زرد منتشر شده و هیچ منطق و استدلالی برای این ادعاها وجود ندارد. اگرچه گاهی در دانشگاه‌های ایران هم همین‌ها گفته و تدریس می‌شود.
اما همین جامعه وقتی یک خودروی سیاسی مشکی یا لباس یک هبر ارکستر سمفونیک یاد مرگ نمی‌افتند. با دیدن یک اتومیبل آبی احساس آرامش نمی‌کند و یا با دیدن چراغ قرمز راهنمایی رانندگی احساس عشق و هیجان ندارند. همچنین در مورد همه‌ رنگ‌های دیگر، خاصه در لوگوها.

رنگ‌ها هیچ معنای مشخص و از پیشی ندارند و وقتی در زندگی روزمره با رنگ‌ها مواجه می‌شویم آن معناها را تداعی نمی‌کنند. رنگ‌ها نشانه‌های قراردادی هستند که در کنار نشانه‌های دیگر معنا می‌گیرند و در بسترهای مختلف اشاره‌ها و پیام‌های متفاوتی می‌دهند.


از سویی دیگر سطح رنگی لوگو چنان کوچک است که نمی‌توان انتظار داشت که تاثیر جدی بر مخاطب بگذارد. شاید اگر در یک اتاقی با سقف و کف و دیوارهای قرمزرنگ قرار بگیریم در سیستم عصبی‌ انسان تاثیر بگذارد، اما سطح رنگی لوگوها نمی‌تواند چنین تاثیری بگذارد. مخاطبان رنگ‌ لوگوی برندها را تحلیل نمی‌کنند، فقط می‌بینند و در مواردی به خاطر می‌سپارند. رنگ‌ قرمز لوگوی میتسوبیشی به معنی پرانرژی بودن آن نیست؛ همان‌طور که مشکی بودن لوگوی آدیداس به معنای عزادار بودن آن؛ حتی برای مخاطب ایرانی. یا رنگ زرد رنو، به معنی خطرناک بودن آن نیست.